»»»»»سایه در خورشید

...آقا نکنید!نکنید آقا این کارها را...!چرا آخه اینقدر سوژه میدهید دستم؟!باور کنید؛ خودم هم، راضی به اینهمه زحمت نیستم!آقا! معلّم! استاد! بِلاگر! یا هر چه که خودتان دوستدارید باشید!آخه آدمِ عاقل و حسابی که اشعار و سرودههایِ کسی دیگر را اصلاح نمیکند...!وقتی میگویم اصلاً هیچ از هیچ شعری سَردرنمیآورید یعنی این!شعر چیست؟! میدانید اصلاً تفاوتِ شعر و داستان را؟!شما را به هر چه که میپرستید رحم کنید!دارید سکته میدهید ما را!آقا نکنید!... »»»»»سایه در خورشید...

در مرموزبودنِ یک «معلّمنما»؛ همین بس که برای دیدنِ «تصاویرِ مراسمِ شبِشعر» در وبلاگش، فقط «حاضران در جلسه» میتوانند درخواستِ «رمز» کنند...!

.

.

البته این دیگر مرموز نیست؛

بلکه مُهرِ تأییدی است بر صحّت و حقّانیّتِ پُستهایِ اخیرم...!

.

+

»»»»»سایه در خورشید...

شریکشدن در شادیِ قهرمانیِ دخترانِ ایران، هنر نیست!شریک و رفعکنندهی غمها و غصّههایِ آنها در برخی ناعدالتیهایِ موجود باشید...!«محمّدجواد آذریجهرمی»..+ اما؛چه کنیم که برخی با ۷۷ سال سنِّ کذایی؛حتّی به اندازهیِ این جوانک هم، ادب ندارند و نمیفهمند!حالا تصوّر کنید هم آن «برخی» بشود الکی مثلاً داورِ مسابقاتِ شبِ شعر...!فاتحهی شعر را باید خواند یا؛ خودش را...؟!..++ پُستِ پایینی را بنده تقدیم کرده بودم به «شهید باقری»...و این پُست را هم، قطعاً «شهید باقری» تقدیم کرده است به بنده!..+++ التماسِ «ادب»...! »»»»»سایه در خورشید...

درسِ اوّل: (علامتِ تعجّب)علامتی را که هماکنون در گیومه میبینید؛ «!» نامش علامتِ تعجب است!و معنی و مفهومِ آن این است که احساسات را قوی و شدیدتر نشان میدهد!یک علامتِ تعجب آنقدر قدرت دارد که ضعفِ نوشتارِ شما را کاملاً پوشش دهد!و اگر از دو یا سه یا تعدادِ بیشتری استفاده شود، آنوقت کاربردش عوض میشود و دقیقاً ضعفِ نگارشیِتان را نمایش میدهد!آری؛علامتِ تعجّب، میخ نیست که فکر میکنید اگر هرچه بیشتر بکوبید، تابلوی نوشتههایِتان محکمتر میشود بر دیوار یا تختهیِ مجازی!شما اگر ضعف دارید در رساندنِ منظور و مفهومِ جمله، گناهِ علامتِ لاغرمردنیِ تعجب چیست که باید بکِشد جورش را...؟!و اصلاً اینگونه است که هر جا سخن از «ادبیّات» است، نام «سایه در خورشید» میدرخشد! ..درسِ دوّم: (گیومه)گیومه را اگر بخواهم با رسمِ شکل در زبانِ «فارسی» نشان دهم، میشود این: «»به همین راحتی!نمیدانم حالا چقدر باید ناقص باشد علمِ بعضیها که در این موردِ خیلی ساده هم، ضعف دارند و به جایِ گیومهی فارسی از کوتیشن یا گیومهی غیرفارسی یعنی؛ “ ” استفاده میکنند!که این دیگر به نظرم فاجعه است!و بعضیها البته پا را فراتر گذاشته و مرزهای فاجعه را هم، جابهجا کردهاند و خود را نه تنها «معلّمِ ادبیّات» که «داورِ مسابقاتِ شعر» و از همه فجیعتر؛ مدیرِ وبلاگِ «انجمنِ علمی و ادبی...» خواندهاند! که البته که نه، دوصدالبته کور خواندهاند! چون نه «علم» دارند و نه حتّی «ادب»! خب، حداقل همین دو درس را خوب یاد بگیربد و اگر توانستید یاد هم بدهید که چه بهتر! وگرنه؛ فقط دعا کنید این دیگر واقعاً آخرین پُستِ بنده باشد!+ »»»»»سایه در خورشید...

شریکشدن در شادیِ قهرمانیِ دخترانِ ایران، هنر نیست!شریک و رفعکنندهی غمها و غصّههایِ آنها در برخی ناعدالتیهایِ موجود باشید...!«محمّدجواد آذریجهرمی»..+ اما؛چه کنیم که برخی با ۷۷ سال سنِّ کذایی؛حتّی به اندازهیِ این جوانک هم، ادب ندارند و نمیفهمند!حالا تصوّر کنید هم آن «برخی» بشود الکی مثلاً داورِ مسابقاتِ شبِ شعر...!فاتحهی شعر را باید خواند یا؛ خودش را...؟!..++ پُستِ پایینی را بنده تقدیم کرده بودم به «شهید باقری»...و این پُست را قطعاً «شهید باقری» تقدیم کرده است به بنده!..+++ التماسِ «ادب»...! »»»»»سایه در خورشید...

به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی سوگند به صفبستگان [مانند فرشتگان، نمازگزاران و جهادگران] که صفی [منظم و استوار] بستهاند. و به بازدارندگان که [انسان را از گناهان] به شدّت باز میدارند.. خلوتگاهی ساختهام از خیالم در خورشید؛ پذیرای دلهایی که دوست میدارند، میسوزند، میلرزند اما، هرگز تسلیم نمیشوند...... »»»»»سایه در خورشید...

....شهید «حسن باقری»؛دوستشناس و دشمنشناسِ خوبی بود...!....برعکسِ برخی که امروز نه تنها، دشمنشناس خوبی نیستند؛که در دوستشناسی هم، مشکل دارند...!..+ و درود بر «مردی» که هرگز دروغ نگفت و همیشه با وضو بود...!آری؛سلام بر غلامحسین افشردی... »»»»»سایه در خورشید...

شریکشدن در شادیِ قهرمانیِ دخترانِ ایران، هنر نیست!شریک و رفعکنندهی غمها و غصّههایِ آنها در برخی ناعدالتیهایِ موجود باشید...!«محمّدجواد آذریجهرمی»..+ اما؛چه کنیم که برخی با ۷۷ سال سنِّ کذایی؛حتّی به اندازهیِ این جوانک هم، ادب ندارند و نمیفهمند!حالا تصوّر کنید هم آن «برخی» بشود الکی مثلاً داورِ مسابقاتِ شبِ شعر...!فاتحهی شعر را باید خواند یا؛ خودش را...؟!..++ پُستِ پایینی را بنده تقدیم کرده بودم به «شهید باقری»...و این پُست را قطعاً «شهید باقری» تقدیم کرده است به بنده!..+++ التماسِ «ادب»...! »»»»»سایه در خورشید...

گاهی که حوصلۀ هیچ کاری ندارم،
وقتی که هیچ چیزی دلم را خوش نمیاد،
زمانی که از زمین و زمان دلخورم و دلگیر،
به ویرایش مشغول میشم.
و چه لذّتی دارد این ویراستاری...!

»»»»»سایه در خورشید...

«شکرِ نعمت، نعمتت افزون کند؛ کفر، نعمت از کفت بیرون کند!»خب، بله؛ این که سَرِ جایش! کاملاً هم، درست!ولی میشود خدا نعمتی را که اتفاقاً خیلی هم، شکرگزارش بودی؛ بیرون کند از کفت!آنوقت است که اگر به جای گله و شکایت و ناسپاسی، حتی بیش از پیش، شکرگزار باشی و خشنود و راضی؛ خداوند نعمتی بسیار بزرگتر از آن، به تو عطا خواهد کرد!و این تازه، فقط دنیاییاش است!.آری؛«پدر» و «مادر» قطعاً بزرگترین نعمتهایِ خداوند هستند به آدمی؛«تنهایی» اما به تنهایی؛ نعمتی است بسیار بزرگتر!پس؛ سلام بر تنهایی...!... »»»»»سایه در خورشید...